“Hij gelooft dat het is gaan regenen,” hoor ik Erik zeggen.

Het is Annelies Dijkman, die de videocamera draagt. Ze is verbonden met de zender die reporter Erik Kooyman op heeft en hoort gewoon alles wat hij zegt. Die ligt op dat moment gewikkeld in een wade in de Vaarwel-kist (Akidia), in de rouwauto, en kan dus geen kant op.

Wij staan met z’n allen binnen, want het regent inderdaad.

We zijn op begraafplaats St. Petrus Banden in Den Haag, met afscheidsfotografen, figuranten en een tv-ploeg van Omroep Max.

Zodra het droog is, stappen we terug in onze rol

Als het ophoudt met regenen, nemen we allemaal onze plek weer in. De lange blauwe Cadillac (van der Lans & Busscher) wordt verwelkomd bij de ingang. Uitvaartleider Wouter de Jonge (Attendo) laat de dragers zien hoe ze mogen meelopen met de rouwwagen. Astrid  van der Ham (Rouwhout) speelt de vrouw van Eric, en twee jonge dames die op het kantoor van de begraafplaats werken, spelen de dochters.

Henk-Jan Leppink (Afscheidsmomenten) legt met zijn fotocamera de aankomst vast. Achter hem loopt Annelies met de tv-camera. Vandaag staat Henk-Jan in de hoofdrol: hij laat zien wat een afscheidsfotograaf doet en hoe rustig hij aanwezig is om alles vast te leggen bij een uitvaart.

​

Waarom dit alleen kan bij een geënsceneerde uitvaart

Dit kan uitsluitend bij een nagespeelde uitvaart. Een tv-ploeg is niet welkom bij een gezin dat rouwt, ook niet om een afscheidsfotograaf aan het werk te laten zien. We willen een gezin en de genodigden nooit storen.

Daarom bood Erik van de tv-ploeg vrijwillig aan om ons “levende lijk” te spelen. Zo ziet het dragen van de auto naar de kapel er ècht uit.

In de kapel

We volgen de rouwstoet naar de kapel. De zogenaamde weduwe en haar twee dochters steken kaarsen aan (Stichting René Geeft). Daarna neemt Suzanne de Rooij (Pure Uitvaart) haar natuurlijke rol als uitvaartbegeleider en spreekt ons toe. Ze sluit af met een verbindend ritueel: alle aanwezigen geven een bol wol door.

Ik zie Henk-Jan steeds nieuwe plekken innemen om foto’s te maken, en Annelies volgt hem met haar videocamera.

Buiten bij de Arcade

Als deze scène klaar is, krijgen de andere fotografen de tijd om portfoliofoto’s te maken. Erik is weer onder de levenden en interviewt als reporter Henk-Jan over zijn vak, buiten op de begraafplaats.

Astrid Oranje, de directeur van de begraafplaats, helpt ons de hele dag om alles zo vlot mogelijk te laten verlopen. Zij wees ook een plek aan voor een nepgraf, bij de prachtige Arcade-bogen die deze begraafplaats zo mooi markeren. Daarheen droegen we de wilgenmand (Beerenberg), die eerst was gevuld met zijden tulpen (Santine).

Een intiem moment

Samen met mijn man speelde ik soms direct nabestaande. Bij het graf wilde ik een innig, verdrietig moment naspelen. De figuranten waren er wel om plekken te vullen, maar ik miste de intieme aandacht voor elkaar. Dat is logisch als je elkaar niet kent en geen echt verdriet voelt.

Een dag zonder werkelijk verdriet

De dag verliep gesmeerd. Iedereen zette zijn beste beentje voor, tussen de regendruppels door. Nu hebben we beelden waar geen verdriet aan kleeft, om veilig te laten zien hoe het eruitziet en wat we doen. Dat geldt ook voor de leveranciers en hun prachtige producten en diensten.

Kijken?

De tv-beelden zie je op 30 november om 18.30 uur op NPO2, of daarna nog op TV West of op onze socials

Dank aan ieder die een bijdrage leverde. Ik vond het een prachtige dag. Beelden in dit blog zijn van Henk-Jan (Wouter voor de auto) en de rest is door Patricia Petrick

Liefs,
Boukje Canaan

P.S. Heb je een vraag voor Henk-Jan of voor mij over afscheidsfotografie? Zet hem hieronder bij de reacties, dan geef ik antwoord.